وبلاگ رسمی اکبر گلپایگانی

golpa1 — Sun, 29 Jan 2012 23:11:00 GMT

زاد روز خجسته ی استاد اکبر گلپایگانی مبارک باد

با سلام و درود خدمت تمامی دوستان عزیزم.زاد روز خجسته ی استاد اکبر گلپایگانی را خدمت استاد گلپا و خانواده محترمشان و همچنین هواداران موسیقی اصیل و فاخر ایرانی تبریک عرض می کنم و امیدوارم سایه این بزرگمرد آواز ایران همیشه بالای سر موسیقی ایران باشد و جوانان بتوانند از تجربیات گرانبها و ارزنده استاد بهره مند گردند.برای این روز بزرگ با مطالبی متنوع در خدمت شما سروران عزیز هستیم و امیدوارم مطالب امروز مورد توجهتان قرار بگیرد

قدیمی...

فرستنده عکس:جلیل حیدری

تحلیل آواز همایون با همکاری اساتید:اکبر گلپا و فرهنگ شریف

بیش از پیش این آواز زیبا و رسا رو از استاد گلپا تقدیم میکنیم به دوجهت.اول از همه هنر گلپا در بدیع بودن این اثر در دستگاه همایون و دوم بداعت فرهنگ شریف در نغمات یتیم سه گاه و همچنین لحن آذری.

فرهنگ شریف بسیار زیاد در این فواصل اجرا کرده است و گاهگاهی گریز بر چنین لحنی میزند.گلپا آوازی دارد با شعر" ای آرزوی گم شده مهمان کیستی" که در سه گاه میباشد.در انتهای این آواز باز فرهنگ شریف اشاره کوتاهی به مایه آذری سه گاه میکند.

یتیم سه گاه یکی از مدولاسیون های معروف از همایون به سه گاه است.البته مدولاسیونی قدیمی میباشد و من امروزه ندیدم کسی این کار رو انجام بدهد و مربوط به گذشته می باشد.در آوازهای مختلف ایرج نیز که در وبلاگ خانم حسینی ارائه می گردد نیز این کار صورت می گیرد.این ابتکار و مایه جالبی هست که موجب زیبایی آواز آقایان گلپایگانی و ایرج گشته و مایه آواز رو از حالت یکنواختی و دیکته شده ردیف منحرف میکند و موجب بدست آمدن نغمه جدید میشود.پس من به نوبه خود این آواز را به افتخار فرهنگ شریف تقدیم میکنم.

این آواز یکی از معدود آوازهایی است که استاد گلپا آواز رو با تحریر شروع میکنند.

دوم از اینکه با گوش دادن این آواز میخواستم حتما به هنرمندانی که آوازه خوان هستند تاکید کنم که حتما به تلفظ صحیح کلمات دقت داشته باشند.البته نوع تلفظ نیاز بسیار زیادی به آشنایی ادبی دارد.چرا که بعضی تلفظ هایی از کلمات است که در فرهنگ لغت بر آن تاکید شده اما مناسب گفتار نمیباشد.مانند کلمه آراستَه.که با فتحه تلفظ صحیح آن است.یا کلمه تَوحید و یا تَوجیه که همگی با فتحه هستند ولی هرگز ما به این شکل نمیخوانیم.پس نیاز هست بدانیم کدام کلمات ضروری هست که به شکل صحیح خود و کدام به شکل محاوره خود بیان شود.

در این آواز کلمه کشاکش رو میشنویم که به نحوه درستی گلپا تلفظ میکند.یعنی کَشاکَش.یا مثلا در آواز راست پنجگاه میگویند درد عشقی کَشیده ام که مپرس

یا مثلا میگویند جانم به فِدای تو.یعنی با کسره.اینها بخاطر ارزش ادبی و اینکه آواز جنبه ادبیاتی نیز دارد ضروری است وگرنه در آوازهای محاوره ای تر و یا غیر رسمی تر تاکید کمتر بر این مسائل میشود.از آنجا که گلها یک مرجع ادبی و موسیقی است میبایست این اصول بخوبی رعایت شوند.دوم اینکه احساس در شعر خوانی چه گوینده و چه خواننده بسیار مساله اساسی است.یعنی شما بخوبی احساس شعر رو در گوش و دل شنونده ببرید که میتوان گفت از نظر من گلپا در این کار بسیار موفق بوده است.

شروع با تحریر درآمد

ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است

این کشتی از تلاطم دریا شکسته است

درآمد همایون

تحریر درآمد

تنها ننالم از غم ایام و جور یار

یتیم سه گاه ( لحن آذری) و همگام اشاره به ماهور

باشد مرا دلی که ز صد جا شکسته است

برگشت به درآمد همایون

از آنچه پیش دوست بود درخور نثار

تنها مرا دلی بود، اما شکسته است

بیت اول گوشه چکاوک

ابتدای بیت دوم اشاره کوچک به بیداد و ادامه در چکاوک

چهچهه و برگشت به مقام درآمد همایون

ما را دل از کشاکش دنیا شکسته است

این کشتی از تلاطم دریا شکسته است

درآمد و ایست بر تونیک درآمد همایون

دانلود:

گلپا و فرهنگ شریف_همایون

تحلیل آواز:دوست هنرمند و گرانقدرم جناب نادر

دومین کنسرت بزرگ استاد گلپا در آمریکا و شهر لس آنجلس

گفتگوی استاد گلپا با مجله بیست مالزی

فیلم صحبتهای اکبر گلپایگانی در مورد جهانبخش پازوکی

مدتی پیش به مناسبت بزرگداشت استاد جهانبخش پازوکی ترانه سرا و آهنگساز بزرگ موسیقی ایران فیلمی از صحبتهای استاد گلپایگانی توسط کارگردان بزرگ سینمای ایران خانم تهمینه میلانی تهیه شد که در اینجا توجهتان را به دیدن این فیلم که در سایت یوتوب موجود می باشد جلب می کنم:

http://www.youtube.com/watch?v=EXYQ3B4a7hQ

موفق و سلامت باشید

golpa1 — Mon, 26 Dec 2011 17:58:00 GMT

متن پیام تبریک استاد گلپایگانی به اصغر فرهادی

کسب جایزه ارزشمند گلدن گلوب توسط آقای "اصغر فرهادی" افتخاری بزرگ و قابل ستایش برای ایران عزیزمان می باشد.به عنوان یک ایرانی به این افتخار می بالم و این موفقیت بزرگ را خدمت هنرمند ارزنده آقای اصغر فرهادی و جامعه هنری کشور به ویژه جامعه سینما و تمامی هموطنان عزیزم تبریک عرض میکنم و امیدوارم که این موفقیتها و افتخار افرینی ها ادامه داشته باشد...اکبر گلپایگانی

عکسهایی از کنسرت استاد گلپایگانی در لاس وگاس

(کریسمس ۲۰۱۱)

(استاد گلپا به هنگام اجرای برنامه اشک می ریختند و همه حاضران در سالن را تحت تاثیر قرار دادند)

(استقبال عالی تماشاگران از کنسرت استاد)

(استاد گلپا به همراه نوه هایشان)

(نوه های استاد در حال اجرای ترانه)

تحلیل آواز گلپا در گلهای رنگارنگ شماره ۵۲۲

مقدمه:

با درودی دوباره خدمت شما عزیزان

ابتدا مطلب رو پیرامون اهمیت برنامه گلها عرض میکنم.گلها تنها ارکستر ملی و بطور خاص ارکستر مجلسی موسیقی ملی ایران بود که با همکاری فرهیختگان موسیقی و ادب ایران شکل گرفت.فرهیختگان و هنرمندان گرانمایه ای چون خالقی،ادیب خوانساری،اکبر گلپایگانی،محمودی خوانساری،پروین،مرضیه،بنان،الهه،وفایی که همگی صاحب سبک و صاحب قریحه و ماهرترین خوانندگان بودند.در مورد بنا شدن موسیقی ملی و سال تاسیس اون و بنیانگذار آن که روح اله خالقی باشد قبلا عرض شد.

گلها هرگز یک برنامه رادیویی نبود بلکه بنیان موسیقی و ادب ایران بود و در آن زمان رادیو بر مبنای ارائه موسیقی و سازماندهی شده بود که اصلی ترین پایگاه بشمار می آمد.برنامه موسیقی ایرانی و نوایی از موسیقی ملی نیز از گرانبها ترین آثار موسیقی ملی ایران میباشد که در بستر گلها شکل گرفت

چون در آن زمان موسیقی برای مردم بود و لذت بردن از موسیقی برای تمامی اقشار و بدون هیچگونه قید و بندی پخش میشد احتمالا نسل این دوران گمان میکنند که گلها یک برنامه معمولی رادیو بوده که خب خیلی معمولی مثل همیشه از رادیو پخش میشد و این ذهنیت خراب از جایی نشات گرفته است که به نسل کنونی ایراد کرده اند که موسیقی فاخر موسیقی است که در سالنهای کنسرت و با بلیطهای ۱۰۰ هزار تومانی قابل پخش هست و آنچه به عنوان رایگان از رادیو پخش میشد همگی مزخرف میباشد.و اینطور هنرمندان تجاری امروزی بر سر مردم منت میگذارند که البته هنربند هستند

اما استاد گلپایگانی...از قدیم برعکس هنرمندان دیگر که آواز میخواندند گلپا تنها آوازه خوانی بود که مردم آوازهای او را مانند ترانه بخاطر میسپردند و درواقع آوازهای او شهرت میافت.برای نمونه چند مورد نام میبرم:آواز افشاری هر سو که دویدیم، آوازمثنوی شور مست مستم ساقیا ، آواز دل به سودای تو بستیم در ابوعطا، آواز با من بگو تا کیستی در اصفهان،آوازی بنام خاموش در اصفهان.آواز سه گاه ای آرزوی گم شده مهمان کیستی.آوازی در سه گاه و مخالف بنام شتاب.آواز مخالف با شعر پیش ما سوختگان.آوازی در سه گاه باز بنام ما رند و خراباتی و مستیم.آواز سه گاه یا رب این شمع شب افروز ز کاشانه کیست و ... اینها نمونه هایی بسیار معروف از آوازهای گلپاست.مردم اشعار آواز رو حفظ بودند و باز میبینیم علاقه مندان نسل امروز نیز بطور جالبی همان روند را ادامه میدهند و ناخداگاه همان اشعار و تکیه کلامهای گلپا زمزمه میشود.به عنوان مثال از بس که غم به سینه من بسته راه را دیگر مجال آمد و شد نیست آه را.یا باز بطور مثال من عاشق خدایم عشق دلم خداییست... و باز اشعار معروف دیگر مثل حدیث عشق ما گر کس نگفت افسانه ای کمتر،وگر من هم نباشم در جهان دیوانه ای کمتر.الان دارم فکر میکنم که مردم چقدر اینها رو زمزمه میکردند و من یادمه در مهمانیها و بزمها چقدر اینها در دل مردم جا داشت و گلپا با چه خصوصیاتی جلوه میکرد.تا همین اشعار جدید که ایشون در کنسرتها و ترانه های استودیویی ضبط کردند و باز سر زبانها افتاد و طرفداران جدید ایشون با همین اشعار گلپا رو تعقیب میکنند. حتی رومانسهای گلپا سر زبانها میچرخد و کاملا مانوس با دل مردم هست.عجب عمرا تموم شد چه دور از هم حروم شد.... و یا ای از عشق پاک من همیشه مست من تو را آسان نیاوردم بدست.باز ترانه ماندگار دیگر تصورهای باطل نقش زد آینده ما را....

اما آواز مطلب امروز بسیار از همه مهمتر هست.شاید بتوانم بگویم معروفترین آواز استاد گلپا در دهه ۵۰ همین آواز ابوعطا میباشد.چقدر سرزبانها افتاد.چه وزن و چه آواز زیبایی و چه شعر جالبی که گلپا با تمام احساس آن را میخواند.نه تنها در همین مایه ابوعطا بلکه همین شعر را در کنسرتها و بزمها در دستگاههای دیگر هم میخواند و من از همه بیشتر دیدم که مردم با این آواز مانوس شدند تا جاییکه سید کریم هم همین آواز گلپا را به عنوان آواز و یادی از گلپا در برنامه های طرب انگیز خودش اجرا میکرد.

عشق به سر حد جنونم کشد

این دل دیوانه به خونم کشد

ای که به دام تو اسیرم اسیر/لذت دیوانگی از من مگیر

من هرگز این احساس و این زمزمه ها و خاطره های مردم رو فراموش نمیکنم.تکنیک و زیبایی و نهایت احساس در آوازهای گلپا یافت میشد.تکنیک در حد اعلا بود.بسیار خاص و بسیار عجیب.چنین آوازه خوانی در طول تاریخ موسیقی ایران و همچنین در کل سابقه ۱۰۰ ساله موسیقی ملی نداشتیم.موسیقی ملی ایران به امثال یاحقی و گلپا و ملک و ایرج و یاسمین و پوران و همایون خرم افتخار میکند.کششهای خاص صدا و لرزه های صدا و پایین وبالا شدن صدا و اوج و فرودهای آبشاری و بلبلی بودن تحریر و مهمتر از همه تاکید بر چهچهه در آواز و نوانس صدا که ناشی از احساس هست هر آوازه خوانی را ملول از هرگونه تقلید از گلپا کرده است.

هنوز که هنوزه هنرجویان آواز متوجه نیستند که خوانندگی به چه معناست.خواننده نیستند.و شخصیت هنری ندارند و نمیتوانند با صدای خود و احساس خود و با شعر انس بگیرند.طرب و غم از نغمات آنها بر نمیخیزد.بلکه ناله و غصه است.داشتن صدا و در دستگاه انداختن شعر و اجرای چند گوشه آواز هرگز آواز نخواهد شد.خواننده باید ردیف موسیقی را در احساس بیاورد.باید در آواز لحن داشته باشد باید با شروع اولین بیت شعر گوش شنونده را دربست تحت اختیار بگیرد و به قول معروف سیلی اول را در دعوا بزند.

در همین آواز که به شما تقدیم میشود با شروع شعر، گلپا چنان شعر را آغاز میکند و با کشش و لحنی خاص اجرا میکند که به فوریت گوش شنونده را تیز میکند.وقتی میگوید: ای همه هستی من از آن تو. ببینید با چه کششی و با چه احساسی و با چه قدرتی و با چه نوانسی این شعر آغاز و خاتمه میابد.هرطور فکر میکنم میبینم اگر آوازه خوان دیگری این شعر را اجرا میکرد هرگز به این شیوه نمیخواند و به این اندازه بر شعر تامل نمیکرد و هرگز به گوش من شنونده نفوذ نمیکرد.با چنین کششی! برفرض لحن ادیب خوانساری و لحن ایرج و یا لحن محمودی خوانساری.هرکدام به شیوه ای آغاز میکنند اما این کشش در آوازخوانی چیز دیگریست.دل شنونده را همان اول میبرد.تاکید گلپا در شروع آواز هم همین است که به ندرت آواز را با تحریر شروع کند بلکه با شعر گوش شنونده را جلب میکند و سکوت را جاری میسازد.

اما در نهایت در مورد فرق تحریر و چهچهه عرض کنم.تحریر همراه با شعر اجرا میشود و مدت زمان کوتاهی دارد و یا در میان شعر با همان وزن شعر اجرا میشود.اما چهچهه در آواز یکی از ضروری ترین قسمت آواز هست چرا که آواز بدون چهچهه ناقص هست و آواز نزدیک به رومانس میشود.در آواز بر اوج آواز حتما چهچهه اجرا میکنند و باید بسیار پرقدرت زیبا و پرنفس باشد.نهایتا در آواز ۲ چهچهه بطور رایج دیده شده یعنی بستگی بر تعداد اوجها و فرودها

خوانندگانی در اجرای چهچهه کم می آورند و یا نفس ندارند دچار نقص آوازی هستند اما نقص اساسی نیست چرا که این چهچهه عصاره و اوج لذت آواز هست و خب اگر هنرمندی در این قسمت پرتوان نباشد هرگز آوازش در اوج زیبایی و لذت نخواهد رسید و انگار یه چیزی کم داره.مثل آوازهای مرحوم استاد بنان که شنونده کمی احساس کسل بودن و یا سکون دارد.بماند که صدای بنان چقدر کششهای خاص و چه احساس و چه تکنیک ارزنده ای داشت و باز هنرمندان امروزی از آواز او ملولند و ناتوان.چرا که تکنیک او در احساسش و نوانس صدایش خلاصه میشد!

بطور خلاصه چهچهه گلپا و ایرج مثال زدنی ترین آوازها را در بر میگیرد و از این جهت این دو هنرمند نه تنها در ویژگیهای خوانندگی که عرض شد بلکه با داشتن چهچهه اسطوره موسیقی ملی ایران هستند.

تحلیل آواز استاد گلپا:

مقدمه ابو عطا در ریتم۸/۶

ای همه هستی من از آن تو

جان و دلم بسته پیمان تو

درآمد ابوعطا

تحریر حجاز

اوج حجاز

عشق به سرحد جنونم کشد

این دل دیوانه به خونم کشد (حجاز)

چهچهه در نیش حجاز

ای که به دام تو اسیرم اسیر لذت دیوانگی از من مگیر (حجاز)

تحریر حجاز

تحریر حاجی حسنی و فرود

اشاره به درآمد سه گاه و اشاره به ابتدای رهاب و فرود به شور

دانلود:

استاد اکبر گلپا_ابوعطا

از ویژگی دیگر آواز اشاره زیبا به سه گاه در عین حال که در مقام ابوعطا بود اجرا شد و این همان حس هست و همان خوانندگی.این مطلب نه در ردیف یافت میشود و نه در مدولاسیونهای رایج.به این میگویند اسطوره ای چون گلپا.به راحتی گزش در لحن سه گاه را اجرا میکند و اصطلاحا میگزد و علاقه او به سه گاه و دید خاص او به سه گاه در همینجاست

دیگر اشاره بر نیش حجاز هست که مختص گلپا میباشد.

مقاله و تحلیل آواز از دوست عزیزم نادر
توضیح:لازم به ذکر است تحلیل گوشه های این آواز قبلا توسط دوست و همکار عزیزم خانم آزاده حسینی نیز انجام شده است...

سال نو میلادی(2012) را خدمت تمامی دوستان عزیز تبریک عرض می کنیم...

golpa1 — Thu, 01 Dec 2011 20:15:00 GMT

کنسرت بزرگ گلپا و حمیرا در لاس وگاس

۲۴ دسامبر ۲۰۱۱

آوازی بدون ساز در مایه شوشتری

به مناسبت ماه محرم

با صدای جاودان استاد اکبر گلپایگانی

آواز:اکبرگلپا

غزل آواز:حضرت مولانا

ای ساکن جان من اخر به کجا رفتی

در خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی

در روح نظر کردی چون روح سفر کردی

از خلق حذر کردی وز خلق جدا رفتی

رفتی تو بدین زودی تو باد صبا بودی

ماننده ی بوی گل . با باد صبا رفتی

...

دانلود:

استاد اکبر گلپا_آواز بدون ساز در مایه شوشتری

با تشکر از صفحه فیس بوک موزیک نایاب ایرانی برای ارسال این اثر

golpa1 — Fri, 11 Nov 2011 18:58:58 GMT

ویژه نامه روزنامه شرق در مورد برنامه گلها

با عرض سلام و درود فراوان خدمت علاقمندان به موسیقی اصیل ایرانی.روز پنجشنبه ۱۹ ابان روزنامه شرق اقدام به انتشار یک ویژه نامه در مورد برنامه گلها کرد و باعث خوشحالی علاقمندان به برنامه گلها شد.این ویژه نامه دارای بخشهای متعددی می باشد و علاقمندان می توانند عکسهای خاطره انگیز و همچنین مصاحبه هایی از اساتید بزرگ گلها مثل اکبر گلپایگانی و فرهنگ شریف و منصور نریمان و معینی کرمانشاهی و ...را در این ویژه نامه بخوانند.دوستانی که موفق به تهیه روزنامه نشده اند با کلیک بر روی لینک زیر می توانند این ویزه نامه خواندنی را مطالعه نمایند:

http://sharghnewspaper.ir/Page/Vijeh/90/08/19/1

golpa1 — Mon, 19 Sep 2011 16:52:00 GMT

گفتگوی روزنامه شرق با استاد اکبر گلپایگانی...

مردم هنوز تشنه "گلها" هستند

مرجان صائبي: سال‌هاي زيادي از دوران طلايي موسيقي در ايران مي‌گذرد؛ سال‌هايي كه استادان در كنار هم بودند و شاگرداني تربيت كردند كه هنوز هم موسيقي به اسم آنها زنده است. جدا از مسايلی كه باعث توقف روند رشد موسيقي در ايران شده، دلايل ديگري هم وجود دارد كه شايد فقط در گفت‌وگو با اساتيد نسل گذشته بتوانيم به اهميت‌شان پي ببريم. ساعت چهار بعدازظهر يكي از روزهاي شهريورماه با استاد گلپايگاني تماس گرفتيم تا با او ديداري داشته باشيم و ساعت پنج در حياط خانه قديمي و زيباي خيابان فرمانيه در كنار وي و همسرش بوديم. مهرباني و آرامشي كه در نگاه اين زوج قديمي وجود داشت، تداعي‌گر دوره ابوالحسن‌خان صبا، مرتضي‌خان محجوبي و پرويز ياحقي است؛ دوراني كه به قول اكبر گلپايگاني تعداد كساني كه كارشان مهر داشت، انگشت‌شمار نبود. گفت‌وگو با اكبر گلپايگاني بسيار دل‌پذير است. ادبيات خودش را دارد و به چيزهايي اهميت مي‌دهد كه اين روزها از بين رفته. بسيار سرزنده‌تر از هم‌دوره‌اي‌هاي خود است. او آرامش اين روزهاي خود را در تربيت شاگردان و تحقيق و نوشتن كتاب‌هاي موسيقي براي جوان‌ها پيدا كرده است.

‌اخيرا آهنگي اجرا كرديد كه باز هم سروصداي زيادي به پا كرد. راز اينكه هنوز سرحال هستيد و به فعاليت حرفه‌اي‌تان ادامه مي‌دهيد، چيست؟
مردم در ايران وقتي بازنشسته مي‌شوند، دوباره مي‌روند سراغ يك كار ديگر؛ ‌اما در همه دنيا وقتي مردم بازنشسته مي‌شوند به طرف آرامش مي‌روند تا از زندگي‌شان بهره‌برداري كنند. شما اگر به آن آرامشي كه من مي‌گويم رسيديد، اين آرامش تاثير خودش را مي‌گذارد. يعني وقتي صبح بلند شويد و به كوه برويد و بعد اگر عصر دور هم جمع مي‌شويد، صحبت‌ها و بحث‌هاي خوب داشته باشيد و اگر توانستيد كساني را كه به شما بدي كرده‌اند، ببخشيد و سعي كنيد به آنها خوبي كنيد، رويه‌اي پيدا مي‌كنيد كه اين روحيه تاثير خودش را در كارتان نشان مي‌دهد. اگر شما خوبي كنيد، آنها كه به شما بدي كردند از كارشان شرمنده مي‌شوند. سعدي هم همين را مي‌گويد: «صد بار بدي كردي ديدي ثمرش را / خوبي چه بدي داشت كه يك‌بار نكردي». من هر روز با دوستان ورزشكارم، آقايان مهدي‌زاده و ملاقاسمي و ديگر بچه‌ها به كوه مي‌رويم و بعدازظهرها راجع به موسيقي تحقيق مي‌كنم. ما دو كلاس آموزش موسيقي در تهران داريم، يكي در خيابان دولت كه برادرم آقاي گلريز آن را اداره مي‌كند و يكي هم در خيابان محك اقدسيه كه برادرم آقاي حسن گلپايگاني كه استاد دانشگاه است، آنجا را اداره مي‌كند.
با وجود اين، تابستا‌ن‌ها و زمان‌هايي كه من در ايران هستم بعضي از شاگردان را كه امكانات مالي ندارند، آموزش مي‌دهم. اين بچه‌ها از شاه‌عبدالعظيم، ورامين، آمل، شيراز و شهرهاي ديگر مي‌آيند و همين جايي كه شما الان نشسته‌ايد، مي‌نشينند و ما كلاس‌هايمان را همين‌جا برگزار مي‌كنيم. همه اين كلاس‌ها هم مجاني است. ديروز يك آقاي نابينا با يك آقايي كه ويلن مي‌زند، از اصفهان آمده بودند و باورتان نمي‌شود كه او آنقدر زيبا ويلن بزند. قسمت‌هاي بم را خيلي خوب مي‌زد اما زير را نه. ساز جيغ مي‌كشيد. گفتم شما خيلي زيبا ويلن مي‌زنيد اما بايد يك ويلن ديگر تهيه كنيد. گفت من يك مساله را يواشكي خدمت‌تان عرض كنم. گفتم نه من دوست دارم كه شما همه چيز را بلند بگوييد و اين آقاي نابينا هم محرم هستند. گفت: من پول ندارم ويلن بخرم. وقتي اين را گفت مثل اينكه دنيا را روي سر من خراب كردند. گفتم من رفتم تا يك ويلن خوب براي تو تهيه كنم. ديروز كه آنها رفتند من با چند تا از دوستانم تماس گرفتم تا يك ويلن خوب كه امتحانش را پس داده، براي اين آقا تهيه كنيم. ما كه كاري از دست‌مان برنمي‌آيد، همين‌طور بايد رايگان براي جوان‌هايي كه مستعد هستند، كار كنيم. به نظر من اين يعني رسيدن به آن آرامشي كه گفتم.
وقتي شما به اين آرامش برسيد، اگر صدميليارد هم به شما بدهند كه آقا بيا در فلان سالن ميلاد كنسرت بگذار يا تالار وحدت، من مي‌گويم نه! من اين كار را انجام نمي‌دهم. البته صدميليارد كه اغراق است؛ اما اگر شما صدميليون به من بدهي كه نيم‌ساعت برنامه اجرا كنم، من اين كار را انجام نمي‌دهم براي اينكه استرس اين كار باعث مي‌شود، آرامشم را از دست بدهم. من صبح‌ها ساعت ‌5/5 بيدار مي‌شوم، يك سيب و قهوه مي‌‌خورم و مي‌زنم به كوه و عصرها در هفته سه روز به شاگردانم به صورت رايگان درس مي‌دهم و بقيه ساعاتم در خانه راجع به رديف‌ها، رمانس‌ها، مدلاسيون‌‌ها و انواع تحريرها مي‌نويسم كه باز هم اين كتاب‌ها را به صورت رايگان در اختيار جوان‌ها قرار مي‌دهم. همان‌طور كه قبلا ما رديف‌هاي استاد موسي‌خان معروفي را نوشته بوديم و تا 400تا رسيده بود. با برادرم حسن گلپايگاني 9‌سال روي اين كار وقت گذاشتيم و زحمت كشيديم. 900و‌خرده‌‌اي رديف نوشتيم. دو برابر رديف‌هاي موسي‌خان معروفي. بعد به ما گفتند اسمش را رديف نگذاريد، گفتيم هر چه شما مي‌گوييد مي‌گذاريم. گفتند بگذاريد فراز و نشيب. ما هم گفتيم باشد اسمش را بگذاريد فراز و نشيب (خنده). عكس من و استادم، نورعلي‌خان برومند و برادرم روي مجموعه هست. آقاي مهدوي در بسته‌بندي‌هاي بسيار زيبا اين كار را ارايه داد و آن را هم باز ما به صورت رايگان انجام داديم. من به آرامش رسيده‌ام كه مي‌توانم اين كار را انجام دهم وگرنه همانجا مي‌گفتم اين تحريرها را ما از الف تا ي نوشته‌ايم و خوانده‌ايم و رمانس‌ها و 30 تا مدلاسيون ارايه دادم و فلان مبلغ مي‌فروشم. اگر اين كار را مي‌كردم همانجا آرامشم را از دست مي‌دادم، زيرا به دنبال ماديات و پول رفته بودم.
هر چيزي يك اندازه‌اي دارد. فرزندانم تحصيلكرده و موفق و اتفاقا پيانيست‌هاي خوبي هم هستند. يكي از دخترانم شاگرد استاد انوشيروان روحاني بود و ديگري شاگرد خانم افليا پرتو و هر دو دخترم دكتر هستند و در خارج از ايران زندگي مي‌كنند. وقتي من به اين خوشبختي و آرامش رسيده‌ام، ديگر دنبال چه چيزي بروم، مگر كفن جيب دارد؟ هر كس مي‌ميرد، مگر مي‌تواند چيزي با خودش ببرد. شما برويد بهشت زهرا ببينيد كه همه را در يك پارچه مي‌پيچند و در قبر مي‌گذارند. به قول معروف، براي نهادن چه سنگ و چه زر. هر چه بارتان بيشتر باشد وراث توقع‌شان زيادتر مي‌شود، مي‌گويند چرا پدر ما بيشتر از اين براي ما نگذاشته (خنده).
اجازه بدهيد گفت‌وگوي‌مان را درباره جايگاه و سليقه خوانندگان تاريخ‌ساز موسيقي‌مان پي بگيريم و دلايل توفيق و ماندگاري‌شان را بررسي كنيم...
بگذاريد من در همين جا نكته‌اي را بگويم و بعد صحبت‌هايمان را ادامه دهيم. عده‌‌اي هستند كه سليقه خودشان را بر همه چيز مقدم مي‌دانند اما به نظر من همه كارها خوب هستند و هر كس سليقه خودش را دارد و همين‌طور هر كس يك جايگاهي دارد. بنان در موسيقي يك جايگاه دارد، فاخته‌اي يك جايگاه و همين‌طور، اديب خوانساري، يك جايگاه. طاهرزاده، نادر گلچين، محمودي خوانساري، شجريان و... هر كس به نوبه خود يك جايگاهي دارد. هيچ‌وقت نبايد بگويم فقط من درست مي‌گويم و بقيه هيچ هستند، نه ديگران بوده‌اند كه ما توانسته‌ايم باشيم.
به نكته خوبي اشاره كرديد. در دوره شما هر كس براي خودش جايگاهي داشت و همه هم خوب و مورد توجه بودند... .
بله. آن موقع نمي‌گفتند كه مثلا غلامحسين بنان در دستگاه شور يا ابوعطا مي‌خواند. مردم وقتي صداي او را مي‌شنيدند، مي‌دانستند كه بنان است يا فاخته‌اي. در قديم همه كارها مهر داشت.
شما يادتان نمي‌آيد. در آن زمان دو نفر بودند كه خيلي خوب تار مي‌ساختند، يكي يحيي و ديگري استادعباس صنعت. البته تارهاي ديگري هم بود كه خوب بودند ولي اگر آن تارها مثلا به قيمت الان 400هزار تومان بود، تاري كه مهر يحيي داشت، چندين ميليون قيمت داشت. اين كساني كه پاي اسم‌شان مهر دارد كارشان قيمت ندارد، مثل ويلن قنبري. مهر تاريخ ساز‌سازي ما در ايران مديون او است.
به نظر من ما بايد به آن خلاقيتي برسيم كه پاي اسم‌مان مهر بخورد. حالا يك نفر بيايد بگويد بيات عجم، معيد، مبرع سه‌گوشه، عاشورا و... اين است. اينها را اگر به يك بچه هم بگوييد، ياد مي‌گيرد. ولي در اجرا مي‌گويند: رديف‌دان، رديف‌خوان، آوازه‌خوان، مرصع‌خوان و خلاق. شما يك سه‌گاه بخوانيد بعد هم دوباره يك‌بار ديگر آن سه‌گاه را بخوان. چه فايده‌اي دارد؟ آن را كه قبلا خوانده‌ايد! هر دفعه همان را بگذاريد ولي اگر توانستيد پنج تا سه‌‌گاه مختلف اجرا كنيد، آن وقت خلاق هستيد، ما بايد به دنبال اين باشيم.
عارف قزويني يا شيدا بي‌نظير بودند اما در زمان خودشان. آنها را بايد لاي پنبه نگه داشت و حفظ كرد. بايد يك آكادمي يا موزه موسيقي درست كنند و عكس‌ها و كارهاي اين بزرگان را در آنجا نگه دارند، اما نه اينكه الان برگرديم همان كاري كه عارف قزويني يا شيدا خوانده‌ يا ساخته‌اند را تكرار كنيم. بايد يك كار نو خلق كنيم. نبايد دوباره كارهاي بنان يا كاري را كه همايون خرم ساخته و فلان خواننده خوانده است، اجرا كنيم. اينها كه قبلا خوانده شده! بايد كارهاي نو انجام دهيم.
در دوره شما تعداد كساني كه به قول شما مهر داشتند، زياد بود اما اين روزها اكثر خواننده‌ها شبيه هم مي‌خوانند. البته در سال‌هاي اخير پيشرفت‌هايي در اين زمينه شده اما مثل قبل نيست... .
بعد از 30واندي‌ سال كه از برنامه گل‌ها مي‌گذرد، مردم هنوز تشنه گل‌ها هستند. حالا جوان‌ها كه به هم مي‌رسند مي‌گويند برويم يك حالي بكنيم. من به شما سه ماه وقت مي‌دهم تحقيق كنيد، ببينيد اين حال چيست؟ اين حال همان چيزي است كه در برنامه گل‌ها وجود داشت. هماني كه خالقي تنظيم مي‌كرد و پيرنيا زحمتش را كشيده، هماني كه پرويز ياحقي، مرتضي‌خان محجوبي، فرهنگ شريف، حبيب‌الله بديعي داشتند. خيلي‌ها مي‌خندند اما من مي‌گويم اين جوان‌ها حق دارند. آنها به دنبال چيزي هستند كه قبلا در كارهاي اين بزرگان وجود داشت. ممكن است شما در اتومبيل خود نشسته باشيد و از راديو يك آهنگ پخش شود، شما هم مي‌شنويد اما يك زمان به دوست‌تان مي‌گوييد برويم فلان موسيقي را گوش كنيم. به نظر من تمام موسيقي‌ها زيبا هستند؛ راك، پاپ و.... هر موسيقي‌اي اگر به شكل صحيح خود باشد، زيباست. تنها سه‌گاه و شور نيست. انواع و اقسام دارد و اگر بگوييد فقط فلان موسيقي، به نظر من خودخواهي است. وقتي شما دنبال يك موسيقي خاص مي‌رويد تا گوش دهيد يعني به دنبال همان حالي هستيد كه من مي‌گويم.
آن حال چگونه به وجود مي‌آيد؟
شما اشاره كرديد كه چرا اين روزها اكثر موسيقي‌ها شبيه هم شده است، براي اينكه آن حال و خلاقيت وجود ندارد. من هميشه به شاگردانم مي‌گويم، درست است كه شاگرد من هستي اما خودت بايد جلو بروي. مرحوم صبا مي‌گفت گلپاجان اگر قرار باشد شاگرد از استادش پيش نيفتد، علم متوقف مي‌شود. شاگرد بايد هميشه از استاد دو قدم جلوتر برود. يك زماني در ايران تلفن‌ها هندلي بود. شما يادتان نمي‌آيد و بعد تبديل شد به تلفن‌هاي شماره‌اي و حالا تبديل شده به موبايل. پرويز نادري شاتل را برده به مريخ. يك ايراني به اين درجه رسيده است. خب اين آقا يك استادي داشته اما حالا او از استادش جلو زده و اين كار بزرگ را كرده است. در همه زمينه‌ها شاگرد بايد از استاد جلو بزند و اين در موسيقي هم مصداق دارد.
چرا بعد از دوره گل‌ها كه به دوره طلايي موسيقي معروف است، اين روند در موسيقي ما متوقف شد؟
خلاقيت بايد در وجود و خون آدم باشد. وقتي من پا به عرصه هنر گذاشتم، خواننده‌هاي خيلي خوبي داشتيم. بنان، فاخته‌اي، عبدالوهاب شهيدي، ايرج، محمودي‌خوانساري، گلچين و ديگران. آنها همه جايگاه خودشان را داشتند و همه خوب بودند. اما چه اتفاقي افتاد كه من توانستم جايگاه خودم را پيدا كنم، چون من نيامدم با «مرغ سحر» خودم را معروف كنم. اين اواخر مد شده بود همه فقط «مرغ سحر ناله سر كن» را بخوانند. اين مرغ سحر بيچاره گرفتار شده بود. حالا خوب است كه مرغ سحر شكايت نكرده (خنده). از بس افراد مختلف اين شعر را خواندند و فكر مي‌كردند اگر مرغ سحر را بخوانند، گل مي‌كنند. بابا اين براي آن زمان بوده، خيلي هم خوب بوده اما شما بايد چيزي براي زمان حال بخوانيد. من وقتي شروع كردم، 17 سال فقط آواز خواندم، نه ترانه. استاد من نورعلي‌خان خوشش نمي‌‌آمد، من ترانه بخوانم و مي‌گفت ترانه براي خانم‌هاست. البته اين عقيده شخصي او بود، عقيده من نيست. من هم 17‌سال آواز خواندم و با «مست مستم ساقيا دستم بگير» معروف شدم و بعد در يك موقعيتي كه فكر كردم مناسب است شروع كردم به خواندن ترانه.
حالا اگر من به شاگردم بگويم فقط بايد همين قالب و شكلي كه من مي‌خوانم، بخواني و همين‌جور تحرير دهي، آن شاگرد خراب مي‌شود. شاگرد بايد رديف‌ها و دودوتا چهارتا را از من ياد بگيرد اما راه خودش را برود. شما ممكن است براي آمدن به منزل ما بروي سر پل تجريش، بعد بروي توپخانه بعد بيايي فرمانيه يا صد راه ديگر اما مهم اين است كه به اينجا برسي. راه‌هاي رسيدن بي‌نهايت است و هر كس بايد راه خودش را برود.
برخي از خوانندگان، خوانندگان قالبي هستند. مثل قالب‌هاي خشت كه سابقا يك قالب مي‌گذاشتند كه چهارگوش بود و در آن خاك و گل مي‌ريختند و دوباره يك دفعه مي‌ديديد صدتا خشت بغل هم، همه يك اندازه است. اين نوع قالبي زدن و خواندن را مردم نمي‌پسندند. مردم دنبال چيز نو هستند. اگر آورديد خريدار هم پيدا مي‌شود.
به نظر شما آيا كپي كردن كارهاي قديمي باعث افت موسيقي ما شده است؟
بله، اين مثل كپي كردن است. وقتي كپي مي‌كنيد، همه شبيه هم در مي‌آيد. مثلا من يك همايون با پرويز ياحقي خوانده‌ام. اگر همان همايون را با مرتضي‌خان ‌محجوبي مي‌خواندم، فرق مي‌كرد. همايون، همايون بود اما فرم‌ها تفاوت داشت و اين خلاقيت است.

آنها كه اداست. من اساتيد بزرگي داشتم مثل نور‌علي‌خان برومند. حاج‌آقا محمد ايراني، مرحوم اديب خوانساري و طاهرزاده. تمام اين دوستاني هم كه حالا هستند، براي من محترم‌اند، اما هيچ‌كس نبايد جايگاه خودش را فراموش كند. تمام بزرگان در جايگاه خودشان بي‌نظير هستند و اگر ما بخواهيم آنها را كوچك كنيم، خودمان را كوچك كرده‌ايم.
وقتي من شروع كردم تازه از دانشكده افسري بيرون آمده بودم، جوان بودم و كله‌ام هم بوي قرمه‌سبزي مي‌داد و فكر مي‌كرديم هميشه جوان هستيم و شور و انرژي جواني را داريم. در بين خوانندگان بزرگي كه آن سال‌ها بودند، فكر كردم كه من بايد چه كار كنم، اگر مي‌خواستم مثل آنها بخوانم كه آنها خيلي بهتر از من مي‌خواندند. از آن طرف موسيقي پاپ بود و خوانندگاني مثل ويگن، منوچهر و غلامعلي روانبخش. از يك‌طرف ديگر سبك كوچه‌بازاري بود كه آن را هم نبايد دست‌كم گرفت زيرا آنها براي دل مردم مي‌خواندند و مردم آنها را مي‌خواستند، مثل آقاي جبلي، منوچهر شفيعي و خيلي‌هاي ديگر كه الان اسم‌شان خاطرم نيست و در دل مردم جا داشتند.
من با اساتيد صحبت كردم و آنها هم يك چيز به من گفتند كه اگر مي‌خواهي مثل آقايان اساتيد بخواني، اصلا چرا بخواني، آنها كه به اين خوبي مي‌خوانند. تو كاري كن كه يك چيزي را خلق كني تا ماندگار شوي تا پاي اسمت مهر بخورد و من با استاد مسلم مرتضي‌خان محجوبي، «مست مستم ساقي دستم بگير» را خواندم. در سه‌گاه «كاروان» را خواندم و بعد «پيش ما سوختگان مسجد و ميخانه يكي است»، «ما رند خراباتي و ديوانه و مستيم»، «امشب شده‌ام مست.» اينها همه در سه‌گاه است اما هركدام از يكجا.
همه آنها هم آواز هستند.
همه‌شان آواز هستند. آوازهاي من مثل ترانه معروف شده بود. شايد خيلي‌ها از حرف‌هاي من ناراحت شوند. من چقدر علاقه‌مندم كه ناراحت نشوند اما بعضي وقت‌ها حتي خوشحال مي‌شوم كه پشت‌سرم بد بگويند زيرا اين بدگويي‌ها يك بخش‌اش كينه است و بخش ديگرش انتقاد و من از اين انتقادها استفاده مي‌كنم و درس مي‌گيرم.
علاقه ندارم بي‌خودي به من بگويند گلپا آواز فلان و بهمان را خواند. من يك چيزي را خلق كردم كه موردپسند مردم قرار گفت، چيزي كه تا آن زمان نبود. كسي رمانس نمي‌خواند. «بر موج غم نشسته» يا «تصورهاي باطل نقش زد آينده ما را.» حالا هم تاريخ در مورد همه ما قضاوت خواهد كرد. حبيب بديعي خدابيامرز مي‌گفت: گلپا جان «صد سال ديگه مي‌فهمند گلپا كي بود.» البته بعضي از بدگويي‌ها از روي كينه است اما عيبي ندارد. من نه مي‌خواهم در راديو و تلويزيون بخوانم و نه مي‌خواهم كنسرت بدهم. من دنبال آرامشم نه سياست و پول. اصلا اگر فردا بيايند بگويند رييس‌جمهور باش و برو فلان شهر و فلان كشور مي‌گويم نه. من كه اين كاره نيستم. من كه نمي‌خواهم بخوانم و روي سن بروم. هيچ‌وقت حاضر نيستم آرامشم را از دست بدهم.
اگر بخواهيم دليل موفقيت‌هاي نسل شما را بررسي كنيم، شايد يكي از دلايلش اين بود كه شما و هم‌دوره‌اي‌هايتان با هم همراه و هم دل بوديد.
يك چيزي هست، شما اگر الان با بچه‌هايي كه از دوره ما مانده‌اند، صحبت كنيد، هيچ‌وقت حرف بد راجع به كسي نمي‌شنويد. شايد در نهايت بگويند فلاني خيلي خوب است اما اين نقاط ضعف را هم دارد اما نقاط ضعف را هم گنده نمي‌كنند و براي زحمتي كه ديگران كشيده‌اند، ارزش قايلند اما حالا همه اصل مطلب را فراموش كرده‌اند و دنبال يك نقطه جوهري در يك قاليچه زيبا مي‌گردند تا آن را درشت جلوه دهند. همه محترم هستند و جايگاه خودشان را دارند. مردم هم خوب مي‌فهمند كه چه كسي چه كاري انجام داده و همين‌جا مي‌گويم كه من دست تمام هنرمندان ايران را مي‌فشارم و همه آنها را دوست دارم.
اجازه بدهيد گفت‌وگويمان را با صحبت درباره كار جديدتان تمام كنيم. اگر امكان دارد از كار جديدتان بگوييد؟
حدود دو ماه پيش، نيمه‌هاي شب از خواب پريدم، احساس كردم يك چيزي به من الهام شد به همسرم گفتم خودكار و كاغذ را بياور و اين چيزي را كه به ذهن من رسيده، بنويس. همسرم پرسيد چه چيزي؟ گفتم: مثل اينكه در خواب به من الهام شد. برعكس همه كه مي‌گويند همه هم شاعر هستند و هم آهنگساز، من نه شاعر هستم و نه آهنگساز و به نظر من هر كس يك جايگاهي دارد. اين مصرع از يك شعر به من الهام شده بود: «ديگه اين آخر كاره.» همان شب حدود ساعت چهار صبح با دوست عزيزم پازوكي كه شاعر و آهنگساز هستند، تماس گرفتم، چون در آمريكا ساعت چهار بعدازظهر بود. گفتم آقاي پازوكي من خواب بودم و در خواب يك چيزي به من الهام شد اما چون شاعر نيستم نمي‌توانم بقيه آن را بنويسم و شما بايد ادامه آن را بگوييد. او گفت چند روز به من وقت بدهيد تا من خوب روي آن فكر كنم. بعد از 10، 15روز آقاي پازوكي تماس گرفت و گفت گلپا بنويس و ادامه شعر را براي من خواندند. ‌قطار وقتي به ايستگاه آخر مي‌رسد، سوت مي‌زند. استاد‌حسين تهراني كه بسيار بي‌نظير تنبك مي‌زدند، صداي قطار را خيلي خوب با تنبك در آوردند و صداي سوت قطار را هم با دهان‌شان زدند. آقاي پازوكي با در نظر گرفتن همه اين مسايل و به خاطر روحيه شاعرانه‌شان اين شعر را به زيبايي ادامه دادند چون شاعر چيزهايي را مي‌بيند كه مردم عادي نمي‌بينند. شاعر هر ثانيه و هر دقيقه چيزهايي مي‌بيند كه به نظر ما نمي‌رسد. اگر ما در آينه نگاه كنيم، عكس خودمان را مي‌بينيم اما شاعر مي‌گويد: «موي سپيد توي آينه ديدم» و يا: «دروغ نگو آينه كه من هنوز جوونم.» البته ما شاعر خيلي داريم اما پازوكي بسيار خلاق هستند. خلاصه او ادامه شعر را اين‌گونه ساخته بودند: «ديگه اين آخر كاره/ آخرين سوت قطاره / هنوز يكي پياده /هنوزم يكي سواره / آخرين فرصت مونده/ براي ديدن ياره / زندگي تعارف نداره / ديگه اين آخره كاره».
 جالب است كه شما همايون را هم مثل همايوني كه استاد گلپا مي‌خواند، نمي‌خوانديد. كساني بوده‌اند كه همايون را دقيقا مثل كس ديگري مي‌خوانند.

آهنگ اين كار را چه كسي ساختند؟
من فكر كردم پازوكي بايد آهنگي براي اين شعر بسازند كه خيلي زيبا باشد. پازوكي آهنگ‌هاي «موي سپيد»، «درويش»، «پس چرا عاشق نباشم» و اين آخري، «من تو را آسان نياوردم به دست» را براي من ساخته‌اند و فكر كردم كه او با آن نگاه زيبايشان بايد براي اين شعر هم آهنگ بسازند. روزي در منزل يكي از دوستانم به نام دكتر برومند بودم كه دندانپزشك هستند و اتفاقا خيلي بي‌نظير ويلن مي‌نوازند اما اهل اين نيستند كه خودشان را نشان دهند و در هيچ اركستر و گروهي نيستند. يك روز جمعه كه ما در منزل او بوديم، او شروع كردند به نواختن ويلن در دستگاه سه‌گاه و من اين شعر را زمزمه كردم. ديدم چقدر حالت قشنگي پيدا كرده. به دكتر برومند گفتم مي‌شود اين آهنگ را ادامه دهيد و او پيشنهاد دادند كه ما اين قطعه را ضبط كنيم. او تشكيلات ضبط صدا را در خانه داشتند. گفتم: اينجا كه مثل استوديو نيست اما او هم گفت براي خودمان ضبط مي‌كنيم. چون خيلي زيباست و يادگاري مي‌ماند. من شروع به خواندن كردم و او هم ساز مي‌زدند. كمي كه گذشت و او متوجه شد ملودي آهنگ چيست، آن را ضبط كرديم و اين آهنگي كه الان آمده همان است كه ما ضبط كرديم.
در اين قطعه اشعار ديگري هم مي‌خوانيد. آن اشعار و آواز چگونه وارد كار شد؟
هميشه يكي از دغدغه‌هاي ذهني من اين بوده كه چرا هر كس مي‌ميرد، پشتش عزاداري مي‌كنند؛ چرا در بودن هنرمندها، ورزشكاران و قهرمانان، هيچ‌كس حالي از آنها نمي‌پرسد؟ من دو بيت شعر راجع به اين مساله در ذهنم بود كه خوشبختانه آن هم براي پازوكي است: «دسته‌هاي گل نهادن بر مزار من چه سود / در زمان بودنم يك شاخه گل دستم بده.» ما آهنگ را با همين شعر شروع كرديم.
‌وقتي شروع به خواندن كردم، آنقدر در حال خودم بودم كه متوجه نشدم كه چند نفر از دوستاني كه آنجا بودند، گريه كردند و گفتند ما خيلي تحت تاثير قرار گرفتيم.
‌اين اشعار را به صورت آواز مي‌خوانديد؟
به صورت رومانس خواندم. چيزي بين آواز و ترانه.
با چه سازهايي؟
فقط ويلن دكتر برومند. دوستان پرسيدند كه اين ملودي را از كجا آورديد و من گفتم همان‌طور كه «ديگه اين آخر كاره» در خواب به من الهام شد، اين ملودي هم الان در منزل دكتر برومند ناگهان به ذهن رسيد!
اين آهنگ‌ها هم الان آماده شده و در آلبوم جديدتان است؟
بله، در سايت من هست و مي‌توانيد بشنويد. اين آهنگ را وقف افرادي كرديم كه سن‌شان بالاست يا نابينا هستند. هر كس هر چقدر دلش خواست، مي‌تواند بپردازد. اين كار قيمت خاصي ندارد. يك فرد مطمئن را مشخص كرديم كه هر كس دلش خواست، بتواند از آن طريق آهنگ را حتي به صورت مجاني تهيه كند يا در صورت تمايل، مبلغي به آن صندوق بپردازد، براي هديه و وقف براي افراد نابينا و سالخورده‌اي كه كسي را ندارند تا از آنها مراقبت كند. در عرض سه روز 28‌هزار تا فروش رفته. آهنگي بسيار ساده كه چون از دل برخاسته به دل مي‌نشيند. نه بحث سياسي دارد و نه هيچ چيز ديگر، چون من از سياست بدم مي‌آيد. آن زمان كه در دانشگاه افسري بودم، مزه كار سياسي را چشيدم و از آنجا خارج شدم. همان زمان هم غيرمستقيم به من گفتند اگر شما در راديو باشيد، اشخاصي كه كار موسيقي انجام مي‌دهند و تازه وارد راديو شده‌اند، شايد گل نكنند. من هم گفتم با شما خداحافظي مي‌كنم تا زماني‌كه اين آقايان گل كنند بعد از آن بياييد تا با هم صحبت كنيم.
‌ استاد غير از اين كار، كار ديگري انجام نداده‌ايد؟

چرا دوتا كار ديگر هم هست كه هنوز آماده نشده و فكر مي‌كنم اگر رويشان كار شود، مقبول هنردوستان و هنرشناسان قرار بگيرد.

.....................

منصور نریمان:نوک مخروط موسیقی

اولين همكاري من با آقاي گلپايگاني سال 41 صورت گرفت؛ زماني كه از مشهد به تهران آمدم و در برنامه‌هاي مختلف راديو از جمله «گل‌ها» با او همكاري كردم. قبل از آن، كارم را در راديو مشهد به عنوان مسوول واحد موسيقي آغاز كردم. بعد هم به شيراز رفتم و واحد موسيقي آنجا را راه انداختم. در تهران برنامه‌ها گوناگون بود و گلپا آواز مي‌خواند و من تك‌نواز بودم و جواب آواز او را مي‌دادم. خاطره جالبي كه از حضور گلپا در فضاي موسيقي دهه 40 به ياد دارم مربوط به زماني است كه آثار او از راديو و تلويزيون پخش مي‌شد. گلپا آن زمان جزو بهترين‌ها بود و نوك مخروط موسيقي به حساب مي‌آمد. يك روز در مشهد، حوالي ساعت هفت، هشت بعدازظهر ديدم تمام مغازه‌ها بسته است. حتي نانوايي‌ها هم بسته بودند. سوال كردم چرا همه جا بسته شده، گفتند قرار است برنامه آقاي گلپا پخش شود. مغازه‌ها و نانوايي‌ها را به خاطر آواز گلپا تعطيل كرده بودند. منظورم از ذكر اين خاطره، اشاره به اهميت جايگاه خوانندگي اوست. تا آن زمان هيچ هنرمندي را نديدم كه به خاطرش در آن ساعت مغازه‌هاي مشهد تعطيل شود. يكي، دو سال بعد از آن جريان هم گلپا به همراه مرحوم محمودي‌خوانساري به مشهد آمد. مردم به استقبال او رفتند و شهر واقعا شلوغ شده بود. همه آمده بودند تا اين دو بزرگوار را ببينند. بعد از آن هم كه من به تهران آمدم، افتخار همكاري رودررو با اين خواننده بنام برايم ميسر شد؛ همكاري‌اي كه لذت بسيار از آن بردم.

.................

نوستالژی گلپا

اكبر گلپايگاني ملقب به گلپا سال‌هاست در ايران روي صحنه نرفته است. او مشخصا در سه دهه اخير كنسرتي در ايران برگزار نكرده و به گفته خود در اين سال‌ها نت سكوت را سر داده. به‌رغم روي سن نرفتن، آلبوم‌هايش از طريق مجاري رسمي و قانوني روانه بازار شده است. در سال 1382 پس از 25‌سال دوري با انتشار دو آلبوم «مست عشق» و «عقيق» دوباره نام او در فضاي موسيقي ايران شنيده شد. انتشار «قدر محبت» (ترانه‌هاي دهه 50 اكبر گلپايگاني) در سال 86، دوستداران او را اميدوارتر كرد به اينكه با وجود ممنوعيت پخش آواز او از صدا و سيما، لااقل مي‌توان آلبومي از اين خواننده را از فروشگاه‌هاي رسمي خريداري كرد.
بسياري از دوستداران گلپا هنوز خاطره صداي خواننده‌اي را با خود دارند كه زماني به مرد حنجره‌طلا‌يي ايران معروف بود. در زماني كه اكثر مردم به ترانه‌هاي راديو دل‌بسته بودند و توجهي به موسيقي آوازي نداشتند، صداي گلپا كه مبتني بر موسيقي دستگاهي بود با استقبال مواجه شد. او 17‌سال اول فعاليت موسيقي‌اش را فقط آواز ‌خواند و سراغ ترانه نرفت.
در اول فروردين 1338 اولين آواز بدون ساز خود را با شعري از حافظ اجرا كرد كه در اين آواز به عنوان خواننده‌اي ناشناس و جوان معرفي شد. با اين حال به فاصله چند روز بعد در برنامه «گل‌ها» و با آواز «مست مستم ساقيا دستم بگير» به جايگاه قابل ملا‌حظه‌اي در ميان مردم رسيد. سوال اينجاست كه گلپا چگونه اين فاصله كوتاه ميان گمنامي و شهرت را پشت سر گذاشت؟ او چند سال پيش طي يك ديدار به اين سوال جواب داد؛ به اينكه برايش موسيقي لحظه‌اي بوده كه در آن درون خود را پالايش كند و به مردم عشق ورزد. گلپا شاگرد سيدحسين طاهرزاده بوده و از او بهره‌هاي زيادي برده است.
او به تاسي از استادش طاهرزاده، خوب خواندن را از آنهايي كه بد مي‌خواندند، ياد گرفت! آنهايي كه داخل ايران اكبر گلپايگاني را مي‌شناسند تصويري از خواننده‌اي در ذهن‌شان است كه شش‌دانگ صدا يا آن طور كه خود مي‌گويد شش‌گام صدا را در اختيار دارد و مي‌تواند «سه‌گام» را بخواند و تمام اينها قريحه خدادادي اوست و ربطي به خلا‌قيت و مسايل ديگر ندارد.
گلپا متولد سال 1312 در تكيه زرگرهاي تهران است. ارتباط او با شهر گلپايگان هم از اين نظر است كه پدربزرگ و پدرش در اين شهر به دنيا آمده‌اند؛ ولي در جواني به همراه برادرانش به تهران مي‌آيد. پدربزرگ او كه صداي خوشي داشته، تاجر پنبه بوده و در گلپايگان به فعاليت اشتغال داشته است. پدربزرگ او از ايل بختياري بوده است. او ذاتا گلپايگاني است، هرچند در تكيه زرگرها به دنيا آمده. سال 1318 وارد دبستان فرهنگ در تكيه زرگرها شد و بعد از آن خانواده‌اش به خيابان آبشار نقل مكان كرده و اكبر گلپا در دبيرستان بدر محله سرچشمه ثبت‌نام كرد. گلپا هميشه وقتي صحبت از گلپايگان مي‌شود از خواننده‌اي به نام عندليب گلپايگاني ياد مي‌كند كه خيلي كم راجع به او صحبت شده است.
بعد از گذشت بيش از سه‌دهه هنوز قدرت آواز را در خود احساس مي‌كند؛ ‌اما به شكلي واقع‌بينانه تاكيد مي‌كند كه زمانه تغيير كرده است. مي‌گويد اگر همين الا‌ن بگويند مثنوي شور يا خسرو و شيرين را مثل 35‌سال پيش يا 40سال پيش بخوان، اين كار را نمي‌كنم، چون آن مربوط به آن زمان بوده است. يك زمان كسي در درون آدم مي‌گفت بنشين بر لب جوي و گذر عمر ببين! الا‌ن نه جويي هست و نه گذر عمري، آب‌ها همه در كانال است!
در عوض الا‌ن سوژه‌هاي زيبايي براي او وجود دارند كه روي آنها كار مي‌كند. يك زمان مي‌خواند: «موي سپيد را در آينه ديدم»، ولي حالا‌ با گرفتاري‌هايي كه برايش پيش مي‌آيد، مي‌خواند: «دروغ نگو آينه كه من هنوز جوونم، واسه دلا‌ي خسته بازم مي‌خوام بخونم»! اين شعر متعلق به زمان حاضر است.

براي خواندن اين بيت اسبابي لا‌زم است؛ داشتن صداي خوب، نفس خوب، دندان خوب و بالا‌ رفتن از كوه. اين كار هر روز اكبر گلپايگاني است.

پرویز براتی

................................

اتاق خاطرات

احتمالا حالا ديگر همه اين را مي‌دانند: «استاد گلپايگاني هر روز صبح ساعت پنج‌ونيم از خواب بيدار مي‌شود و 10دقيقه بعد حركت مي‌كند به سمت كوه. ساعت حدود 11 برمي‌گردد. پنج بعدازظهر دوستان، شاگردان و علاقه‌مندانش را مي‌بيند و ساعت 9 شب هم مي‌خوابد.» فردا صبح هم ماجرا همين‌طور شروع مي‌شود، مگر آنكه اتفاق خيلي خاص و مهمي برنامه را به هم بريزد. مثل الان كه در استرالياست و نمي‌دانم آنجا هم به كوه مي‌رود يا نه، اما به هر صورت از ورزش و زندگي سالم دور نيست. در انگليس هم از اينكه اين فرصت به وجود بيايد كه با بازيكنان منچستريونايتد بنشيند و بعد عكسي به يادگار بيندازد، استقبال مي‌كند؛ ‌كما اينكه در سال 88 اين اتفاق افتاد و يكي از شاگردانش ترتيب ديدار استاد با بازيكنان منچستريونايتد را داد. اين احتمالا از مهم‌ترين قسمت‌هاي خاطرات سفر او است و اين عادت قديمي استاد است كه ورزشكاران، دوستان اصلي‌اش هستند. در پذيرايي خانه استاد گلپايگاني، عكس‌هاي اصلي به دو دسته‌اند: با هنرمندان و با ورزشكاران. كاپ‌ها، هدايا و مدال‌ها هم همين‌طور. جوايزي كه يا به صورت حقيقي يا به صورت افتخاري از ورزش و ورزشكاران گرفته، كمتر از آنچه براي هنر گرفته، نيست. عكس بزرگ استاد در كنار پهلوان غلامرضا تختي، اولين چيزي است كه به چشم مي‌آيد: «گر نظر پاك كني، آن وقت مي‌شوي يك انسان بزرگ. اين همه آدم مي‌آيد و مي‌رود، يكي مي‌شود تختي. مگر تختي به خاطر مدال طلايش مهم بود؟ خيلي كسان هستند كه بيشتر از او مدال طلا گرفته‌اند اما هيچ كدام تختي نمي‌شوند و نشدند. در تختي غير از اينها چيزهاي ديگري هم بود.» گلپا 30سال با او زندگي كرد و يك حركت نامناسب از او نديد. اين ورزشكار براي او مرد بزرگي است. در كنار اينها بيشتر از 20سال خانه‌نشيني و در حاشيه بودن گلپا، نه او را از ياد مردم برد و نه مثل بسياري از هنرمندان ديگر او را به گوشه‌نشيني از جنس ديگر واداشت. استاد در تمام اين سال‌ها برنامه‌هاي ورزشي خود را فراموش نكرد. اجازه داشت، خواند و ورزش كرد، اجازه نداشت، ورزش كرد و در دره‌ها و كوه‌هاي اطراف تهران براي خودش خواند اما جنسش از آن جنس‌ها نبود كه از پاي بنشيند و همين است كه الان در 78سالگي در كشور‌هاي مختلف كنسرت مي‌گذارد و همانجا هم يادش نرفته كه از جواني فوتبال را دوست داشته و قهرمانان ورزشي برايش مثل هنرمندان بزرگ بودند. عكس و لوح افتخار قاب‌شده روي ديوار حاكي از اين است كه «من جزو پيشكسوتان باشگاه دارايي هستم. مدرسه نظام بودم و در دانشكده افسري فوتبال بازي مي‌كردم اما از آن به بعد رشته‌ام عوض شد و آمدم در موسيقي. ديگر نمي‌توانستم حرفه‌اي فوتبال بازي كنم. اول همه بچه‌ها با هم رفتيم باشگاه تهران جوان بعد تهران جوان را منحل كردند كه ماجرايش بماند. همه با هم دسته‌جمعي آمديم باشگاه دارايي. آن بچه‌ها الان اكثرا مربي هستند و خيلي معروف مثل محسن حاج‌نصرالله، مهدي اخوي، داوود حيدري و كدخدازاده.»

ایلیا امانی

...........

منبع:روزنامه شرق- یکشنبه 27 شهریور

golpa1 — Sat, 03 Sep 2011 13:34:00 GMT

بعد از سالها انتظار...

رمانس:

"دیگه این آخرِ کاره"

در دستگاه:

سه گاه

نوازنده ویولن:

دکتر جهانشاه برومند

شعر:

جهانبخش پازوکی

با صدای همیشه جاوید:

گلپا

بعد از سالها سکوت بالاخره استاد بزرگ آواز ایران اکبر گلپایگانی سکوت خود را شکستند و جدیدترین رمانس خود را به نام"دیگه این آخرِ کاره" به شما مردم خوش طینت و نیک سیرت ایران عزیز هدیه نمودند.این اثر که نزدیک به ۲ هفته پیش ضبط گردید یکی دیگر از شاهکارهای هنری استاد گلپا می باشد که هر انسان با احساس وعلاقمند به هنر با شنیدن آن تحت تاثیر زیبایی آن قرار خواهد گرفت.از لینک زیر می توانید این اثر زیبا را دانلود نمایید...

دانلود:

استاد اکبر گلپا_دیگه این آخرِ کاره

golpa1 — Tue, 16 Aug 2011 15:01:00 GMT

گلهای رنگارنگ 246

مثنوی دشتی

خوانندگان : استاد اکبر گلپایگانی (آواز) ، بانو الهه (تصنیف)

نوازندگان :استاد مرتضی محجوبی(پیانو)،استاد حبیب اله بدیعی(ویولون)،استاد فرهنگ شریف(تار)

آهنگساز و ترانه سرا : استاد عارف قزوینی

تنظیم و هارمونی آهنگ : استاد روح اله خالقی

اشعار متن برنامه : عارف قزوینی

غزل آواز : صفی علیشاه

گویندگان : روشنک و سلطانی

مقدمه:

در ابتدا لازم به تذکر هست که استاد گلپا در این آواز نیز از ابتکار و خلاقیت بخصوص خود استفاده کردند و همانطور که آواز مثنوی شور یک اجرای بدیعی بود که با نام مست مستم ساقیا بسیار معروف شد که تابحال گوشه مثنوی رو در دستگاه شور تجربه نکرده بودیم.

اینبار نیز اجرای گوشه مثنوی در دستگاه دشتی رو مشاهده میکنیم.ابتکار بسیار بدیع استاد گلپا.

همانطور که هنردوستان موسیقی میدانند مثنوی گوشه ای است که در هر دستگاه قابلیت اجرا را دارد ولی آنچه که در تاریخ موسیقی ایران بیشتر متداول بوده و بطور کلیشه ای هنرمندان دنبال میکردند نوعی لحن مثنوی است که غالبا در بیات ترک و افشاری و سه گاه این گوشه متداول بوده.اما اجرای مثنوی در شور و دشتی که هرکدام از قالب کلیه خارج بوده و در عین حال همان ریتم معروف مثنوی را داراست.طبیعتا هنرمندان و خوانندگانی که حس مثنوی خوانی و جمله بندی آن را نمیدانند و بطور کلیشه ای دنبال میکنند از اجرا این گوشه در دستگاههای مختلف و نوع اجرای آن بی بهره خواهند بود.از نکات دیگر که قابل توجه هست و در تمامی آوازها و بخصوص تحلیلهای آوازی که تا حالا ارائه شده اجرای لطیف و روان گوشه ها و مدولاسیون های بکر و روان است.این مطلب بدرستی واقعیت دارد طوریکه مخاطب و شنونده گویی آواز را همچون داستان و نغمگی گوش میکند و هرگز دچار تغییر احساسی ناشی از تغییر گوشه ها و تغییر پاساژهای موسیقی نمیشود.از این رو آوازهای استاد گلپایگانی روان و قابل هضم هستند در عین حال پر محتوا و پر از لحنها و گوشه ها که این گوشه ها همان الحان مختلف آوایی است.

همانطور که مشاهده میشود چه در این آواز و چه در آوازهای دیگر شنونده چنان مسحور زیبایی آواز و حالت نغمه سرایی و داستان گون صدای گلپا میشوند که مخاطب را کمتر معطوف به توجه گوشه ها و تغییرات مقامی میکند و فکر شنونده را متمرکز به زیبایی و درک هرچه بیشتر از خود موسیقی فرامیخواند

------------------------------------------------------------------------

این غزل عارف که به الهام فرشته آزادی ایران سروده شده و از سیاق اشعار معلوم می گردد که پس از فتح تهران و خلع محمد علی میرزا ، عارف برای خوشی از این فتح تاریخی و پیشرفت استحکام بنیان مشروطیت ایران ، این غزل را سروده است.

بهرام سلطانی یکی از گویندگان این برنامه با دکلمه این اشعار دل انگیز از عارف برنامه را چنین آغاز می کند:

پیـــــــام دوشــــم از پیــــــر می فـــروش آمد

بنــــوش باده که یک ملتـــــی به هـوش آمد

بـرای فــتــــــح جـوانـان جنـــــگ جـو جـامـی

زدیــــــم بـاده و فــریـــــــاد نـوش نـوش آمـــد

صــدای ناله عــــارف به گـوش هـر که رسیـد

چو دف به سر زد و چون چنگ در خروش آمد

پس از پایان تصنیف که به صورت بی کلام اجرا می شود روشنک بار دیگر اشعار زیر را که از عارف است دکلمه می کند:

گدای عشقم و سلطان حسن شاه من است

به حسن نیـــت عشـــــقم خدا گواه من است

به محـفــــلی که توئی صد هـــــزار تیـــره نگاه

روانه گـشــــــته ولی کـارگــــر نگاه من اســـت

خیـــــال روی تـو در هــــر کجــــا که خیــمه زند

ز بی قراریــــــم آنـــــجـا قـــــرارگـاه من اســـت

سپس استادان مرتضی محجوبی ، حبیب الله بدیعی ، فرهنگ شریف و جهانگیر ملک هم نوازی می کنند و پس از آن آوای روح بخش و روح نواز استاد اکبر گلپایگانی

شعر مسمط آواز

استاد گلپا؛گوشه مثنوی دشتی

خواهم ای دل محــــو دیــدارت کنم جـلـــــــوه گاه روی دلـــــدارت کنم

والــــه آن مــــاه رخـســـــارت کنم بســـــته آن زلـــف طــــــرارت کنم

در بـلـای عـشــــــق دلـدارت کنــم

استاد گلپا؛گوشه مثنوی دشتی

تـا شـــــوی آواره از شـهـــر و دیـار تا شـــوی بیــــگانه از خویش و تبار

بگســلی زنجیــــر عقـــــل و اختیار سر به صحــــرا پس نهی دیوانه وار

پـایـبــــــــنـد طــــــره یـارت کنــــم

استاد گلپا؛گوشه بیات راجه-گوشه فرود

دوش کز من گشت خالی جای من آمــد آن یکــــتـا بـت رعـنـــــای من

شـــد ز بـعـــــد لـای مــن الای من گفت کای در عاشــقی رسوای من

خواهم از هســتی سبک بارت کنم

استاد گلپا؛اجرای دوباره بیت شد ز بعد لای من الای من...گوشه رضوی و تحریر

استاد گلپا؛گوشه رضوی و فرود به شور

گـر تو خواهـی کز طریقــت دم زنی پـای بـایـــــد بـر ســــر عالـــم زنی

نی که عالــــم از طمــع بر هم زنی چـون دم از آمــــال دنـیـــــا کم زنی

مـــــورد الـــطـاف بـســـــیـارت کنم

استاد گلپا؛گوشه عشاق و فرود به دشتی

استاد گلپا؛گوشه سارنگی و فرود به شور

ساعتــــی در خـود نگـر تا کیستی؟ از کجایی، وز چه جایی، چیــستی؟

در جهـــان بهر چه عمـری زیستی؟ جمـع هـســـــتی را بزن بر نیستی

از حســـابــت تـا خـبـــــر دارت کنم

روشنک باز هم 2 بیت از عارف را دکلمه می کند:

اگر چه عـشــــــــــق وطــن می کشـــــد مـــــرا اما

خوشم به مرگ که این دوست خیر خواه من است

اگــــر چه بیشـــــــتر از هـــــر کســــی گنــــه کارم

ولیـــــــک عفــــو تـو بالا تـر از گـنــــــاه مـن اســـت

دانلود اواز:

استاد اکبر گلپا(مثنوی دشتی)

: تحلیل آواز

از دوست گرانقدر و هنرمندم آقای نادر

golpa1 — Fri, 24 Jun 2011 17:21:00 GMT

دانلود شاخه گل 212 با همکاری استاد اکبر گلپایگانی و فرهنگ شریف در دستگاه چهارگاه

با سلام و درود فراوان خدمت علاقمندان موسیقی اصیل ایرانی به ویژه هواداران استاد مسلم و مسلط آواز ایران اکبر گلپایگانی.برای امروز یکی از آوازهای بسیار زیبای استاد گلپایگانی را در دستگاه چهارگاه تقدیم شما علاقمندان به موسیقی اصیل ایرانی میکنیم که امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد.

شاخه گل شماره ۲۱۲

اواز:

استاد اکبر گلپایگانی

نوازنده تار:

استاد فرهنگ شریف

اهنگ:

چهارگاه از استاد موسی معروفی

اشعار:

مولانا و همای شیرازی

گوینده:

روشنک

دانلود آواز:

استاد گلپا-چهارگاه

در ادامه نیز به درخواست دوست عزیز و هنرمندم آقای نادر آواز احساسی و بسیار زیبای چهارگاه که در گلهای رنگارنگ شماره ۴۳۸ و با همکاری اساتید:اکبر گلپا و حبیب اله بدیعی و منصور صارمی و امیر ناصر افتتاح اجرا گردیده است را تقدیم علاقمندان به موسیقی اصیل ایرانی می کنم:

گلهای رنگارنگ 438 در دستگاه چهارگاه(گلپا)

بزرگان هنر ایران...

این هم یک عکس زیبا و خاطره انگیر از هنرمندان بزرگ ایران: اکبر گلپایگانی،معینی کرمانشاهی،علی تجویدی،حبیب اله بدیعی،حسین قوامی،پرویز یاحقی،بیژن ترقی و مهندس همایون خرم که تقدیم میکنیم به شما علاقمندان به هنر.تشکر میکنم از دوست عزیزم جلیل حیدری که محبت کردند و این عکس را برای ما فرستادند.صمیمیت و رفاقت و عشق و یکدلی این هنرمندان به یکدیگر بود که باعث شد که بهترین اثار تاریخ موسیقی ایران رقم بخورد.و امروز متاسفانه شاهد ان هستیم که عده ای از جوانان با یاد گرفتن چند گوشه به راحتی این اجازه را به خود می دهند که بی پروا به اثار این بزرگان ایراد بگیرند و شروع به انتقاد غیر منصفانه می کنند.آن زمان شجاعت می خواست که یک هنرمند جوان مثل اکبر گلپایگانی کار هنری خود را با آواز شروع کرده و ۱۷ سال مداوم فقط آواز بخواند.آن هم در زمانی که بهترین خوانندگان موسیقی ایران مشغول فعالیت هنری بودند.در این ۱۷ سال فکر نکنم آواز و گوشه و دستگاهی باشد که استاد گلپا اجرا نکرده باشد(متاسفانه انچنان که باید و شاید ارشیو این بزرگان جمع اوری نشده و عزیزانی هم که اثار باارزشی دارند سعی میکنند در اختیار کسی قرار ندهند).بعد از این ۱۷ سال استاد گلپایگانی در کنار اجرای اواز ترانه را نیز به کارنامه هنری خود افزودند و الحق که در این زمینه هم موفق بوند.متاسفانه عده ای نااگاه وقتی استاد گلپا به ۱۷ سال آواز اشاره می کنند می گویند که گلپا بعد از ۱۷ سال فقط ترانه خوانده و اواز نخوانده است!!!و این عجیبترین و خنده دارترین حرفی هست که یک نفر می تواند بیان کند.البته اگر استاد بعد از ۱۷ سال آواز را به کل کنار هم می گذاشتند نمی شد بر ایشان خرده گرفت زیر ۱۷ سال زمان کمی نیست و ایشان بیشترین تعداد آواز را بین تمامی خوانندگان اواز اجرا کرده اند و در این زمینه رکوردار می باشند.ایشان علاوه بر برنامه گلها در برنامه های دیگر رادیو هم آواز اجرا کرده اند و هفته ای سه یا چهار روز هم با هنرمندان بزرگ موسیقی ایران در منزل هنرمندان مختلف به اجرای اواز می پرداختند و در زمینه اواز به تبادل نظر و بحث و گفتگو می نشستند.به جرات می توان گفت اگر این اثار جمع اوری شود شاید به ۱۰۰۰ آواز هم برسد و این دور از ذهن نمی باشد.امیدوارم برخی از دوستان و هنرمندان به جای گرفتن ایرادات غیر واقعی در زمینه بهبود وضعیت موسیقی اصیل ایرانی تلاش کنند و به جای کاشتن بذر کینه و نفرت بذر دوستی و محبت بکارند تا ما باز هم بتوانیم نسل جدید هنرمندان را مثل نسل قدیم که در این عکس ملاحظه می فرمایید در کنار هم داشته باشیم.چون هیچوقت یک دست صدا ندارد و همه با هم باید برای موسیقی ایران تلاش کنیم تا بتوانیم پاسداران خوبی برای موسیقی اصیل و فاخر کشورمان که نماد تمدن و فرهنگ و اصالت ماست باشیم.

موفق و پایدار باشید...

یاحق

golpa1 — Tue, 24 May 2011 11:34:00 GMT

پیام تسلیت استاد اکبر گلپایگانی به مناسبت درگذشت ناصر حجازی

بر دوستان رفته چه افسوس می خوریم/ما خود مگر قرار اقامت نهاده ایم

عروج ملکوتی مرحوم ناصر حجازی اسطوره و افتخار کشور را به جامعه ی ورزش،ورزش دوستان و تمام ایرانیان بالاخص بازماندگان آن عزیز تسلیت عرض می نمایم.

اکبر گلپایگانی

چاپ پیام تسلیت استاد گلپایگانی در خبر ورزشی محبوبترین و پرتیراژترین روزنامه ورزشی ایران

برای دیدن متن به لینک زیر مراجعه نمایید:

http://www.varzeshi.net/SpoID.php?vi=05-90.3.4.jpg

golpa1 — Thu, 14 Apr 2011 00:06:00 GMT

دانلود فیلم اساتید ادیب خوانساری و اکبر گلپا

شیشه نزدیکتر از سنگ ندارد خویشی.یکی از سوالاتی که در سالهای اخیر ایجاد شده این است که دیگر موسیقی اصیل ایرانی مخاطب عام ندارد و محبوبیت گذشته خود را از دست داده است.سوال اینجاست که چرا ما دیگر شاهد بوجود امدن هنرمندان برجسته و اثار موسیقیایی ماندگار در عرصه موسیقی ایرانی نیستیم و هر چه داریم مربوط به دهه های ۲۰ تا ۵۰ است.با یک نگاه اجمالی در مورد علل وجود امدن این مشکلات متوجه می شویم که دیگر بستری برای خلق ان اثار و هنرمندان وجود ندارد.در به وجود امدن بستر مناسب برای این کار یکی از عوامل خود هنرمند و جامعه هنریست.و متاسفانه بسیاری از هنرمندان خانه نشین شدند و از هنرشان استفاده شایسته ای نشد و کسانی که وارد گود موسیقی شدند نتوانستند پرچمدار خوبی برای گذشتگان و پیشکسوتان موسیقی باشند و به همین علت موسیقی اصیل ایرانی بسیاری از هوادارانش را از دست داد.

این مقدمه کوتاه گفته شد تا درباره مستند گلهای ماندگار گپ بزنیم.در تصاویری که در این برنامه مشاهده نمودیم اساتیدی چون عبادی و بنان و ادیب صحبتهای بسیار شیرینی را مطرح نمودند که در نوع خود بسیار جالب و دیدنی بود.به گمان که نسل حاضر اولین تصاویر را از بزرگان موسیقی مشاهده می کردند.هر کدام از این اساتید صحبتهای بجا و ارزنده ای را بیان کردند که شاید برای خیلی از ما تازگی داشت.از استاد عبادی تا استاد ادیب خوانساری و استاد بنان.و جالب اینکه چه تفکر هنرمندانه ای داشتند که توجه همه طبقه عام و خاص را به سوی خود جلب کرده بودند.مثلا استاد بنان چه صحبتهای ارزنده ای درباره خوانندگان داشتند و برای همه خوانندگان با هر سطح دانش جایی باز کردند و هیچ کدام از هنرمندان از این فضا خارج نبودند.زمانی که استاد ادیب خوانساری صحبت می کردند هنرمند جوانی در کنار استاد ادیب مشاهده می شد که با چه احترامی زانوی ادب و تواضع را خدمت استاد به زمین زده بودند.ان هنرمند که در ان سالها شاید بیش از 40 سالد سن نداشت و در اوج قدرت و زیبایی در رادیو به خصوص برنامه گلها اواز اجرا می کردند کسی جز اکبر گلپایگانی نبود.گلپای جوانی که در اوج شهرت و محبوبیت بود.بعد از صحبتهای استاد ادیب نوبت به گلپا رسید تا صحبتهای کوتاهی انجام دهد و در همان صحبت کوتاه با ان همه شهرت چه احترامی برای اساتیدی مثل طاهرزاده و ادیب و برومند داشتند و با اینکه ارادت خود را نسبت به ادیب بیشتر ابراز کردند اما از ارزش هیچ کدام از این اساتید کاسته نشد.چیزی که امروز کیمیا شده است. در همان فضای سالم و دوستی بود که هنرمندان با همکاری یکدیگر توانستند بهترین اثار موسیقیایی را خلق نمایند..در حالی که امروزه بعد از گوشه نشینی هنرمندان بزرگ موسیقی ایران ان چیزی که به وضوع دیده شد تنزل سطح سلیقه جامعه بود.امید ان است که قدردان زحمات بزرگان و پیشکسوتان موسیقی ایران باشیم و با سمپاشی هایی که در کلاسهای موسیقی توسط برخی مدرسان می شود و آن افکار ناپاک توسط شاگردان و گاه رسانه ها در جامعه پخش می شود برخورد شایسته ای انجام بگیرد تا وضع از آن چه هست بدتر نشود.با ارزوی موفقیت برای تمامی زحمتکشان صادق موسیقی ایران.

نویسنده:دوست عزیز و هنرمندم اقای آرش

دانلود فیلم صحبتهای استاد گلپایگانی در مورد زنده یاد استاد ادیب خوانساری(فرمت موبایل):

صحبتهای استاد اکبر گلپایگانی در مورد استاد ادیب خوانساری

تمجید استاد ادیب خوانساری از گلپا در یک برنامه رادیویی

برای قسمت دوم یک برنامه رادیویی نایاب را تقدیم شما علاقمندان به موسیقی فاخر ایرانی می کنیم.در این برنامه ابتدا صحبتهای استاد گلپایگانی را می شنویم که بار دیگر لطف و ارادت خود را نسبت به استاد ادیب خوانساری خواننده بزرگ و صاحب مکتب موسیقی اصیل ایرانی نشان می دهند، که در ادامه استاد ادیب هم شاگرد جوانش را مورد لطف و محبت خویش قرار داده و صحبتهایی را در مورد استاد گلپا بیان می کنند.با دیدن و شنیدن برنامه های اینچنینی هست که ادب و احترام هنرمندان جوان به پیشکسوتان موسیقی را با تمام وجود درک می کنیم و می بینیم هنرمندان پیشکسوت هم چقدر از هنرمندان جوان حمایت می کنند و خود را تافته جدا بافته نمی دانند. بعد از شنیدن فرمایشات استاد ادیب که چقدر بی ریا و با خلوص نیت صحبت می فرمایند فهمیدم که چرا استاد گلپا در این چند سالی که خدمتشان هستم همیشه از ادب و متانت و شخصیت فوق العاده استاد ادیب خوانساری صحبت می کردند.خدا این بزرگمرد اواز ایران را رحمت کند و روحش را شاد گرداند.

دانلود:

اساتید ادیب خوانساری و گلپا در یک برنامه رادیویی

اواز گلپا در تقدیر از استاد ادیب خوانساری

برای قسمت سوم یکی از برنامه های بزم شاعران را که استاد گلپایگانی به درخواست زنده یاد مهدی سهیلی یکی از اوازهای استاد ادیب خوانساری را با همکاری استادان یاحقی و شریف در دستگاه شور اجرا می نمایند را تقدیم شما علاقمندان می کنیم.صحبتهای ابتدایی قبل از اجرای این اواز هم بسیار شنیدنی هست:

اواز استاد گلپا در تقدیر از استاد ادیب خوانساری

موفق باشید